Friday, May 22, 2020

Black Magic 7 - Spark : 9 - ROSE QUARTZ


9 – ROSE QUARTZ

            DAPAT ba na lumabas nalang siya ng Winter Café? Kanina pa hawak ni Rex ang kanyang kamay nang pumasok sila at awtomatikong napapatingin ang mga staff nito sa kanila. Mas maraming tao doon dahil na rin nasa mall.
            “Are you okay?” inilipat nito ang kamay sa kanyang beywang securing her. “Are you tired?” At first, she felt suffocated but when he securely wrapped his arm around her waist, she suddenly felt okay.
            “I’m fine.” Tinawag nito ang isang waiter doon at may sinabi dito.
            “Let’s go inside the office.” Mas maliit ang opisina nito dito pero malaki ang sa labas. Gaya ng pangalan ng café, winter din ang theme nito at talaga namang nakaka-relax sa mata ang pinaghalong white at blue, lalo na ang mga malalaking snowflakes. Kaya hindi rin nakakapagtakang marami ngang nagpupunta maliban na rin sa masarap ang mga coffee and cakes.
            “Kay Yumi din ba ang mga cakes dito?”
            Pinaupo siya nito. “Yes, they are our official partner ever since. Ang kapatid ko ang nag-aasikaso dito kaya lang ay may inaasikaso siya.”
            “How many branches you have?”
            “Summer, Winter, Autumn and Spring Café. We are trying to branch out to other places.” Winter Café is more modern than what they have in the subdivision.
            “You are really busy.”
            “My two sisters are helping me here, I’m not really that busy. Do you feel uncomfortable?”
            “Not when I’m with you. Nakaka-suffocate lang noong una dahil siguro matagal na rin akong hindi napapaligiran ng mga tao but I’m getting better.” May pumasok na waiter na may bitbit na pagkain na hindi mula sa coffee shop.
            “Let’s eat first.”
            “A-ako na.” siya na ang nag-asikaso ng mga pagkain. “Hindi naman ito mabigat.” Tinulungan niya ang waiter na ilapag ang mga pagkain sa mesa. “Thank you.” Aniya dito.
            “Tatapusin ko lang ito para maka-alis na rin tayo, pwede kang lumabas kung gusto mo pero hindi ka pwedeng umalis ng café ng hindi ako kasama.” Siya na rin ang naglagay ng kutsara at tinidor sa tabi ng plato nitong may laman na pagkain. Nagsimula na siyang kumain habang may tinatapos itong trabaho, habang ginagawa nito iyon ay hindi niya napigilan ang sariling hindi ito titigan at sulyap-sulyapan. He really looks so handsome and captivating especially when he’s working.
            “Hindi mo matatapos ang pagkain mo kung tititigan mol ang ako.” Mabilis niyang inilipat ang tingin sa pagkain dahil nahihiya siya sa pagkahuli nito sa kanya. “But I don’t really mind you looking at me.” Nasapo niya ang kanyang mukha dahil alam niyang pulang-pula na iyon.
            Mabilis niyang tinapos ang pagkain. “I’ll give them the dishes.” Hinuli naman nito ang kanyang braso.
            “Leave it here.” He is still wearing that naughty smile on his face. “Do you still want to eat something?”
            “Bu-busog na ako. Maglalakad-lakad lang ako.” Hinila niya ang kamay mula dito baka maramdaman nito ang unstable na tibok ng kanyang puso.
            “Did you bring your phone?”
            “Yes.” It took her a while before she finally decided to go out, na-trap siya sa pagtitig dito. Nang nasa labas na siya ay pasimple niyang sinampal ang magkabilang pisngi para ibalik iyon sa normal.    
             
            “NAKITA niyo ba ang babaeng kasama ko kanina?” iyon ang unang tanong ni Rexon paglabas niya sa opisina. Nagtaka siya dahil hindi ito agad bumalik and she didn’t even mind answering his calls. He’s trapped because of a video conference, he even excused himself from the meeting to check her.
            “Nandoon po Boss.” Itinuro ng isang staff niya ang pinakasulok na bahagi ng café. There he saw her in the middle of big shopping bags looking so depressed. “Kanina po ay naka-upo lang siya at tinititigan ang pintuan. Akala nga namin ay hindi niya nagustuhan ang design pero nagulat nalang po kami ng bigla siyang lumabas at pagkatapos ng ilang minuto ay bumalik din po si Maam na may dalang mga paperbags.”
Lumapit siya kay Tiarra. “What are you doing here?” Halatang nagulat ito sa biglaang pagsulpot niya at nang tumingin ito sa kanya, she is wearing this cute depressing look as if she made a very bad decision that can ruin humankind. “What happened?” iniwas nito ang tingin sa kanya at napabuntong-hininga. Sinilip niya ang mga paperbags na nasa tabi nito, sinabi niya dito na sasamahan niya ito mamasyal sa mall pero mukhang hindi na niya kailangang gawin iyon. He felt a bit disappointed.
            “I… I’m stupid.” She heard him whisper. “I-I went out just for these and I think my brother will surely kill me. I almost maxed out my credit limit.” Napasubsob ito sa mesa. “I went out to be killed.” He can hear her whimpering and as much as he hates to admit it, she’s acting really cute while being depressed like this. Sinilip niya ang laman ng paperbag and was surprised to see the content. Hindi niya napigilan ang sarili at natawa. Nagtaas ito ng tingin at masama siyang tiningnan. Her face is red may be due to embarrassment.
            “Your brother will not go bankrupt because of this.” Gumalaw ito at hinila ang resibo at ipinakita sa kanya.
            “He will!”

            “HE will!” ang rason kung bakit siya lumabas ay dahil nakita niya sa fina-follow na social media na may mga bagong labas na stuff toys na naka-display. Normally, lumalabas lang siya kapag gabi at halos wala ng tao sa mall kaya nga nagdadalawang isip siya na lumabas but she’s really tempted knowing that the store only sells limited designs. She may be like this but hell with it, she really loves stuff toys, she likes cute stuff. She’s in the middle of her delimma when she heard him laughing. Tiningnan niya ito ng masama.
            “Sorry, I just can’t help it. You’re just so cute.” She pursed her lips because she really wants to say bad at him but she can’t. Why? Gwapo na ito naturally pero nang makita niya itong tumawa ay parang nag-ten times yata ang nararamdaman niyang attraction dito. Napabuntong-hininga nalang siya.
            “Weren’t you busy?” ibinalik niya sa paperbag ang resibo.
            “You are fine now?” balik nitong tanong sa kanya.
            “Yeah, I’ll just pay the bills with my own money. Balak ko sanang si kuya ang pagbayarin but I changed my mind.” Napansin niya ang pagsilip nito sa mga paperbags at bago pa man nito iyon makita ay mabilis na niyang tinakpan ang mga iyon dahil baka kung ano ang isipin nito sa kanya.
            “You muster your courage to go out alone just to buy these, you are pretty brave.” Nag-init ang kanyang pisngi sa sinabi nito. He sounds pretty amused, there’s not note of sarcasm on his tone. “Let’s put this in the office and let’s go outside.”
            “Ha? No! I mean okay na ako.” Pero hindi ito nakinig sa kanya at inutusan ang mga tauhan nitong kunin ang mga paperbags at dalhin sa loob ng opisina nito. “Teyka lang, hindi ba may meeting ka pa?” Ngumiti lang ito sa kanya.
            “Kanina pa tapos ang meeting.” Inilahad nito ang palad sa harap niya. “Let’s go.” Wala siyang choice kundi ang hawakan ang palad nito--- mali, may choice siya. Pwede naman siyang tumayo kahit hindi niya ito hawakan pero gusto niya ang pakiramdam na hawak nito. He makes her feel safe.
            Nasa labas na sila ng coffee shop nang mapansin na mas marami na ang tao sa paligid keysa kanina. Well, noong lumabas siya ay halos tinakbo na niya ang shop at wala siyang pakialam sa mga nakapaligid sa kanya ganoon din noong bumalik siya. But this time, wala siyang tiyak na destinasyon kaya napapansin na niya ang mga taong iyon. She felt Rex holding her tight telling her that she’s okay and she’ll be fine and she believes him.
            That’s what she thought because they ended up having a little argument for some petty things just like now.
            “Don’t look at me like that.” Nagkibit-balikat siya habang masamang nakatitig dito. “This is a just a piece of jewelry.” Tinaasan niya ito ng kilay. How can someone so gentle like him act like a stubborn bull? Nakatingin din sa kanila ang attendant ng shop, kanina pa sila nag-aaway pero hindi sila sinasaway nito. Ang balak sana niya ay pumasok sa isang jewelry shop na hindi pagmamay-ari ng kapatid. In short, a rival store and Rexon just pointed out to buy one for her.
            “Bakit mo ako bibilhan ng diamond ring?” kunot-noong tanong niya dito. He just shrugged as if it doesn’t really matter. Bitbit nito ang mga paperbags na hindi niya alam kung paano siya nito napilit na bayaran nito. Ang maliit na away nila ay kapag tinatanong nito kung gusto ba niya at sasabihin naman niyang ‘yes’ dahil nacu-cute-an siya ay binibili nito with or without her approval kapag hindi siya nakatingin. And when he asked her if she likes the diamond ring she almost said yes for pete sake! Kaya heto sila ngayon at hindi makausad.
            “Why not? It’s just a ring.” Wala ba talaga itong alam? “And it’s not so expensive.” Napaawang ang kanyang mga labi dahil sa sinabi nito habang napapatingin sa singsing. She’s a jewelry designer at alam niya ang quality ng mga bato at ginto na nakikita niya and there’s no such thing as not expensive when it comes to a diamond ring.
            “Sir, baka po nahihiya si Maam. Pwede niyo naman siyang i-surprise kapag nagpropose kayo sa kanya.” Nag-isang linya ang kanyang mga labi at binalingan ang attendant. Mas lalong sumakit ang ulo niya ng mapansin na pinag-iisipan ni Rexon ang sinabi ng babae.
            “You are mistaken Miss.” Aniya sa attendant na nakangiti lang sa kanila. “We are not here for that.” Lumapit na siya sa lalaki at hinila ang braso nito. “Let’s go out.”
            “But we didn’t buy one yet.” Anitong wala sa plano na umalis. He is still looking at the diamond ring. “I think the ring looks good on you.”
            “Kapag hindi ka tumigil diyan ay iiwanan kita dito.”
            “You really don’t like the ring?”
            Namula ang kanyang pisngi dahil sa pagtitimpi niya sa lalaki, sino bang makakaalam na ito lang pala ang makakaubos ng kanyang pasensya. Her brt. “It’s a diamond!” she hissed.
            “And? It looks good on you.”
            Tuluyan na niyang nasapo ang ulo. “Fine, fine, you get me anything except for that diamond ring.”
            Lumiwanag ang mukha nito sa kanyang sinabi at tila parang bula na naglaho ang inis na nararamdaman niya dito. He looks happy when she said it. Hindi niya alam kung ano ang binili nito hopefully ay hindi iyon mahal, ibabalik niya ang lahat ng ginastos nito sa kanya which means she needs to double time her work for her brother.
            “Done?” tanong niya.
            “Yes.” Halatang masaya ang loko. “Where do you want to go next?”
            “Back to your café shop. Mababaliw ako kapag kasama ka.” She heard him laughing.
            “You always argue with me, it’s easier to go with the flow.” Nahampas niya sa braso ang lalaki.
            “Baliw ka ba? Lahat nalang yata ng pasukan natin na shop ay may binibili ka you are worst than my brother. Hindi kita isasama kapag namili ako sa susunod.” Natigilan siya sa kanyang sinabi. “Nevermind what I said.”
            “Are you sure na babalik na tayo sa café? Maaga pa at may hindi pa tayo napupuntahan.” Tinaasan niya ito ng kilay.
            “I’m hungry and tired. Inubos mo ang energy at pasensya ko.” Hindi niya napigilang usal. Magaan talaga ang loob niya kay Rex kaya nasasabi niya ang mga gusto niyang sabihin. She hates to admit it but she did enjoy having him around her like this.
            “Tiarra? Tiarra Jane Rodriguez?” isang pamilyar at matangkad na lalaki ang biglang humarang sa kanyang daraanan. “Oh wow, it’s really you. Hindi na kita halos nakilala.” Bahagya siyang napaatras dahil hindi niya nagustuhan ang naging reaksyon niya sa lalaking lumapit sa kanya. “It’s me Marcial De Leon.” Of course! How can she forget that name? “Kumusta ka na?” she is about to run when she felt Rex’s presence beside her. Napansin din niya ang paglipat ng tingin ni Marcial mula sa kanya papunta kay Rex.
            “Are you okay?” tanong ni Rexon sa kanya. “Do you know him?”
            Mahina siyang tumango. “He’s a former classmate.” Maingat na hinawakan ni Rexon ang kanyang beywang para bigyan siya ng suporta.
            “Sorry, we don’t want to be rude but she’s really tired and hungry excuse us.” Isang maliit na tango lang ang ibinigay ni Marcial habang inaalalayan siya ni Rexon palayo dito. “Calm down.” May mainit na bagay na dumampi sa kanyang ulo na mas lalong nagpalakas ng tibok ng kanyang puso. Paano pa niya makakalma ang sarili sa ginawa nito? He kissed her forehead or hallucination lang niya iyon?  
            Tahimik na nakaupo siya sa couch na nasa office ni Rex habang nasa mga kamay ang isang baso ng lemonaide na ibinigay nito sa kanya. Halos nangangalahati na rin ang laman ng baso dahil kanina pa niya iyon nilalantakan. She’s okay now but she can’t still forget how he held her to make her feel at ease. She doesn’t want to make a fuss about it because he seems okay. Pagbalik nila sa opisina nito ay kumuha ito ng lemonaide tapos ay bumalik sa trabaho, mukhang may kaunting problema yata. She opened her cellphone and checked her emails when suddenly an unfamiliar mail pop up. Tiningnan niya ang date, two days ago na-send iyon. Masyado ba siyang busy para hindi mapansin ang mga iyon?
            Binasa niya ang e-mail. It’s an invitation for a reunion. Una si Marcial tapos ngayon ay reunion? Pupunta ba siya? Of course not! Never! She is about to delete it when someone suddenly grab her phone from her.
            “Reunion? Hindi ka pupunta?”
            “Rex, give it back.” Itinaas lang niya ang braso para kuhanin ang cellphone pero hindi siya nito pinansin.
            “You go.”
            “No, I’m fine--.”
            “That man we saw earlier was your classmate.” Nag-isang linya ang kanyang mga labi dahil totoo iyon. “Did he bully you before?” mas lalo siyang hindi nakapagsalita dahil hindi niya kayang i-deny iyon. No one asked her that question when she was young. Hindi rin nagtanong ang kanyang mga magulang, they assumed that she’s fine even if she shut herself inside her room. They thought it was a part of her teenage predicaments. Her brother didn’t ask her the question as well. “’So, he did.” Napatingin siya kay Rexon dahil biglang nag-iba ang tono ng boses nito. He still looks calm and collected but there’s something weird around him.
            “He is one of the reasons why I outcasted myself. He’s my first crush in high school and I told him what I felt unfortunately the feeling wasn’t mutual.” Naalala pa niya kung paano siya nito pinagtawanan dati at kung paano nito pinagsabi sa lahat na crush niya ito. Simula noon ay naging tampulan na siya ng tukso ng kanyang mga kaklase at sinasabi ng lahat na makapal ang mukha niya para magkagusto kay Marcial. It wasn’t her fault that she likes him, bago siya umamin ay mabait ito sa kanya at pinagtatanggol sa mga nambu-bully dahil na rin sa kanyang weight problems. Pagkatapos ng pag-amin niya ay dumistansya na ito sa kanya at kapag nagkakalapit sila ay lantaran din ang pag-iwas ng lalaki.
            “Do you still like that prick?”
            “Of course not!”
            “But he is the reason why you outcasted yourself.”
            “One of the reasons.” Pagtatama niya dito. “He’s the trigger, pero hindi na talaga ako malapit sa mga tao bago pa man mangyari ang lahat ng iyon. As you see I’ve been pressured by my parents to lose some weight when I entered high school. My mother was a model before and having a daughter was her dream. Gusto niyang sumunod ako sa yapak niya unfortunately I’m not like her. Kapag may mga events sa bahay at nakikita ako ng mga nakakakilala sa nanay ko ay sinasabi nila na kailangan kong gawin ito, kailangan kong bawasan ito, and before I knew it I’m already drowning with their expectations. And I met that guy, mabait naman siya sa akin bago ko sinabi sa kanya na may gusto ako sa kanya but everything changed when I told him how I felt.”
“Since then ay nagsimula na akong mas lumayo sa mga tao, I literally shut myself from my parents, from other people. Ang nanatili lang sa tabi ko ay ang kapatid ko, he never forced me to do what other people want me to do, maliban nalang sa pagpapalabas sa akin sa lungga ko lately.” Mahabang pag-amin niya kay Rexon. “And you are the first person who asked me if I was bullied.” Ngumiti siya sa kausap. “Kung tinanong siguro ako ng mga magulang ko ng ganoon noon and didn’t tell kuya dahil baka kung ano ang gawin niya, maybe I’m a little different today so I want to thank you.
“Do you hate your parents?” Hate? Umiling siya bilang kasagutan.
“Hate is such as strong word, disappointed maybe.” Ibinaba niya ang baso na hawak pa rin niya sa center table. “And scared.”
“Scared?”
“Now that I’m getting older na-isip ko na baka gusto lang nila ang nakakabuti sa akin hindi ko lang siguro matanggap ang paraan nila. Well, iba-iba naman kasi ang acceptance capacity ng mga tao. Natatakot ako na baka kapag nakaharap ko uli sila ay may ipilit na naman sila sa akin na hindi ko gusto. I want them to consider my feelings first and meet halfway if possible.” Posible pala talagang may isang tao na hindi mo naman kadugo at hindi mo rin ganoon kakilala pero nasasabi mo sa kanila ang nararamdaman mo. “At natatakot ako na hindi makapagsalita at iinsist ang gusto ko.”
Ibinalik ni Rex sa kanya ang kanyang cellphone. “You are stronger than you think you are, Tiarra. You just need to raise your self-esteem and confidence.” Naramdaman niya ang paghawak nito sa kanyang palad. “I am not going to force you to attend the reunion. It will still depend on you pero kung magbago man ang desisyon mo tandaan mo tutulungan kita. Pwede kitang samahan.”
May kung anong matigas na bagay na tila gumuho sa kanyang dibdib habang nakatitig sa gwapong mukha ni Rexon. Why are you so kind to me, Rex? Gusto sana niyang itanong dito pero tila may pumipigil sa kanya na gawin iyon.
“Before I forget.” May kinuha ito sa bulsa ng suot nitong pantalon. Isang maliit na box, binuksan at kinuha nito ang laman. It’s a necklace with a rose quartz in floral design pendant. “It’s not your design but I think the stone really suits you well.” Hinawi nito ang kanyang buhok at isinuot ang kwentas sa kanya.
“Th-Thank you.” Hayon na naman ang malakas na tibok ng kanyang puso. Will her heartbeat become normal when she’s with him? Napahawak siya sa pendant ng suot na kwentas, it’s a rose quartz. Lihim siyang napangiti habang iniisip ang meaning ng batong iyon. Alam niyang hindi alam ni Rexon ang ibig sabihin, mas mabuting wala itong alam. 

TBC
PHOTO CTTO

<3 <3 <3
A/N: Busy ako sa panonood ng mga BL series sa youtube nang biglang nag-pop sa recommendation ng YT ang The Gifted series.  Noong una ay hindi ko siya pinapanood dahil hindi ko type ang genre niya but then Gun and Chimon were there and that convinced me to watch. Alam niyo iyong pagsisisi ko na hindi ko siya agad pinanood noon? The twists and turns are killing me, who would have thought na iyon ang magiging ending? I need the season 2, I want it badly. Iyong every episode ay may ibang story, every characters ay may kwento, even the teacher. I love Claire very much, the sassiest character I've met in a series. Punn's (Gun) acting is on another level! Chiwon is really cool with his dark side and the way he managed to work together with Pang. Kaya ayon kahit na hindi siya BL series, bigla kong gustong i-ship si Pang and si Wave (Chiwon). Sakit na yata ito but I don't want to be cured. Heheheheheheheheeh...

LOVE, 
INANG

0 (mga) komento:

Post a Comment

About Me

My photo
iamyourlovelywriter is a science teacher who loves to read, write, surf the net and EAT. She also loves to travel and just write anything under the sun that fancy her. English is not her first language, she's a Bisaya by heart and loves to write romance novels in Tagalog. Her favorite part of her updates are her A/N or Author's Note. So, her blog is more on an elongated version of her a/n, p.s, and pps.
 

The House of Ink Template by Ipietoon Cute Blog Design and Bukit Gambang