Thursday, November 7, 2019

Black Magic 5 - Write Love: 13 - Right Time



13 – Right Time
            Pakiramdam niya ay nabobobo siya sa mga pangyayari, hindi niya expected ang gagawin ni Hanz. Ni hindi sumagi sa kanyang isip na bibisita ito sa bahay ng kanyang mga magulang na may bitbit na mga bulaklak at lantarang sasabihin sa kanya na liligawan siya nito. Sa dinami-dami ng pwedeng mangyari ay ito pa, it is so unbelievable!
            “Hoy!” Untag sa kanya ng kanyang ate, napansin marahil nito na nakatanga lang siya sa kawalan. Katatapos lang nilang magdinner at habang nasa hapag ay walang lumalabas sa kanyang bibig, ang mga magulang niya ang kausap ni Hanz na katabi lamang niya. Ang kapatid ay sumasabat minsan, pati na rin ni Jasper. At hindi lang iyon, parang magbestfriend na ang kaibigan at si Hanz.
            Kinurot niya ang braso at malakas na napasinghap, hindi nga siya nananaginip. Totoo ang mga nangyayari.
            “Ano ba iyang ginagawa mo sa sarili mo? Nababaliw ka na ba?” natatawang ani ng ate. “Mukhang tama nga ang sinabi ni Jasper, may hitsura iyang napupusuan mo. Luckily, hindi naman pala siya torpe.” Kinuha niya ang mainit na tsaa at inisang lagok iyon. “Mukhang na-shock ka nga sa nangyari. I’ve never seen you this before, masaya pala iyong paminsan-minsan ay ginugulat ka.”
            “Gulat? Ate Janine, sobra pa sa gulat ang nararamdaman ko ngayon. Bakit parang hindi totoo?”
            She heard her sister giggle. “Well, welcome back to the real world. Wala ka na sa pantasya, harapin mo ito.” Tinapik siya nito at itinuro si Hanz na naglalakad papunta sa kanya, kasama nito ang mga kanyang mga magulang. Sa tingin niya ay nagpapaalam na ito.
            “Jada, ihatid mo muna itong bisita mo sa labas.”
            Tumango siya sa utos ng ina. May palagay siyang unang kinukuha ni Hanz ang kiliti ng kanyang mga magulang. Halos lahat ng oras ay ginugol nito sa pakikipag-usap sa Mama at Papa niya and she can’t deny her parent’s fondness to the guy.
            “Ihahatid na kita.” Tumayo siya at muntik nang mapa-upo mabuti nalang at naaalalayan agad siya nito.
            “Careful.” Maingat na tinulungan siya nitong tumayo. “Are you okay?”
            “O-Oo. Matagal kasi akong nakaupo.”
            Pagkatapos magpaalam sa kanyang mga magulang ay naglakad na sila palabas ng bahay. Tahimik lang silang dalawa, nagpapakiramdaman.
            “Jada-.”
            “Hanz-.” Sabay nilang tawag sa isa’t isa.
            “Ikaw muna.” Anito sa kanya, mabilis siyang umiling.
            “Wala naman talaga akong sasabihin.”
            “You really blush a lot.” Agad siyang napahawak sa pisngi sa sinabi nito.
            “Hindi kaya, morena ako kaya hindi ako nagba-blush.” Depensa niya sa kanyang sarili.
            “I really love your skin tone, it makes you glow under the moon?” naisubsob niya ang palad sa mukha dahil hindi na niya kayang pigilan ang nararamdaman niya sa mga pinagsasabi ng lalaki. Narinig niya ang mahinang pagtawa nito. “I thought you are used to flowery words? You’re  a writer.” Sinilip niya ito sa pagitan ng kanyang mga daliri.
            “Sanay kong sinusulat ang mga iyan hindi ang marinig mula sa ibang tao.”
            “Hindi naman ako ibang tao, manliligaw mo ako.”
            “Mas lalong hindi ako sanay ng nililigawan.” Pinilit niyang kalmahin ang kanyang sarili. Hindi siya pwedeng maglupasay sa kilig sa harap ng kanilang bahay.
            “Pwede mo rin akong sagutin ngayon na.” tinaasan niya ito ng kilay. “Kung pwede lang naman, makakapaghintay naman ako.”
            Humugot siya ng malalim na buntong-hininga at bumaling kay Hanz. “Bakit ako Hanz? Sa dami ng mga naging girlfriends mo at sa mga babaeng dumaan sa buhay mo, wala ako ni katiting sa kanila. Bakit ako ang pinag-aaksayahan mo ng oras at panahon?” iyon ang kanina pa pilit niyang hinahanapan ng sagot kaya hindi siya mapakali.
            Napatitig lang ang lalaki sa kanya na para bang sinasaulo ang bawat bahagi ng kanyang mukha. “Bakit hindi pwedeng ikaw? Ang tamang tanong yata Jada ay bakit sa dinami-dami ng babaeng dumating sa buhay ko, sa mga naging kasintahan ko, bakit ikaw ang hinahanap ko sa kanila? Inaamin ko, noong unang nanligaw ako sa iyo kung ligaw ba talaga iyon ay nasagi mo ang pride ko.
            Masyado akong bilib sa aking sarili at naisip kong kayang-kaya kong makuha ang lahat ng babaeng gustuhin ko. Pero binasag mo ang teorya ko, tinanggihan mo ako. Nasira ang mundong ginawa ko kung saan itinurong kong hari ang sarili ko. Bigla akong naguluhan kaya kung sinu-sinong babae ang nilalapitan ko at gusto ko rin na makita mo na hindi ako apektado sa ginawa mong pag-reject sa akin.” Mas lumamlam ang mga mata nitong nakatitig sa kanya.
            Sinasabi ni Hanz ang takot nito sa kanya, sinasabi nito ang mga bagay na ayaw sabihin ng mga lalaki dahil akala nila ay nababawasan ang kanilang pagiging macho.
            “But I was wrong. Apektado ako, hindi ko magawang makalimot. Na-insecure ako.” Pagak itong tumawa. “Sorry, I’m not perfect. May mga insecurities ako at napagtanto ko iyon ng dahil sa iyo. Kapag nagkakaharap tayo ay nakakaramdam ako ng takot na mababasa mo ang bawat isip at kilos ko.”
            “Ano ang sa tingin mo sa akin manghuhula?” tinaasan niya ito ng kilay.
            “No. You’re one of the few who can see through me. Kakalimutan na sana kita pero mukhang itinadhana talaga tayo, nagkita tayo sa Subdivision. Naging magkapitbahay tayo.”
            “And you made my life a living hell.”
            Biglang bumakas ang guilt sa mukha ng binata bigla tuloy siyang nataranta at lihim na kinurot ang sarili dahil sa sinabi.
            “I’m sorry. Gusto kong kulitin ka, gusto kong nakikita kitang nagagalit sa akin, sa isip ko kasi kapag nakikita ko ang mga pangit na side mo ay mababawasan ang pagkakagusto ko sa iyo pero mali na naman ang teorya ko. Napansin ko nalang na iniinis kita dahil gusto kong nakikitang naiinis ka dahil ang cute-cute mo. Ayoko sa mga pusa pero sinanay ko si Leo na sa bahay ko maglalagi dahil alam kong hahanapin mo siya doon at magkakaroon tayo ng chance na makapag-usap kahit inaangilan mo ako.”
            Kumunot ang kanyang noo sa ipinagtapat nito. “Nakikita ko ang mga pangit na side mo, you don’t fix your hair, you are a bit messy especially when you eat, palagi kang lutang lalo na kapag sa umaga, kinakausap mo minsan ang sarili mo o kaya naman ay si Leo. You are weird and all but I like you more because of that.”
            Akala niya ay mabilis na kanina ang takbo ng puso pero hindi niya akalain na may mas ibibilis pa pala iyon. Hinawakan nito ang kanyang nanginginig na mga palad.
            “I really like you Jada, please do give me a chance.”

“WELCOME back!” masigabong bati ni Heart nang makita siyang papasok ng kanyang bahay. Bitbit niya ang ilang mga gamit na inayos ng kanyang Mama. Pinilit siya ng ina niyang umuwi sa bahay sa hindi malamang kadahilanan. Mas mabuti daw na nandito siya, tinanong niya kung bakit pero sinabi lang nito na magbabakasyon daw sila ng hindi siya kasama.
            “Uhm, hi.”
            “Good thing you are back na, hindi na parang baliw si Hanz sa kakakatok sa bahay mo kahit alam niyang wala ka naman diyan. At least now kapag kakatok siya ay alam niyang may magbubukas na ng pinto para sa kanya.” Natatawang ani nito.
            “I heard my name.” singit ni Hanz na bitbit ang iba niyang mga gamit.
            “Oh wow, mukhang nahanap mo na rin sa wakas si Jada.” Biro ng kanilang kapitana, siya naman ay napatitig din kay Hanz dahil sa sinabi ni Heart.
            “Don’t give me that kind of look Jada, hindi ko itatangging tinanong ko ang lahat ng kapitbahay natin at mga kaibigan mo kung nasaan ka. Nawala kang parang bula kaya anong aasahan mong gawin ko?”
            Nagtaas lang siya ng kilay at kinagat ang mga labi, ayaw niyang maglupasay sa kilig sa labas ng kanyang bahay dahil mas nakakahiya iyon.
            “Wala naman akong tinatanong.” Patay malisyang ani niya.
            “Kaya pala gabi-gabi kang umuuwi nitong nakaraang mga araw Hanz, tama nga ang insider ng facebook group natin. Gabi-gabi kang umaakyat ng ligaw.” Dugtong ni Heart at sa halip na mainis ang lalaki ay mukhang proud na proud ito sa ginawa nito. Sa tingin nga niya ay isa sa mga dahilan kung bakit ibinalik na siya ng mga magulang sa subdivision ay dahil naaawa na rin ang mga it okay Hanz. Mahigit isang oras ang biyahe nito mula sa opisina papuntang bahay ng kanyang parents, isang oras din itong mananatili para kausapin siya, tapos ay mahigit dalawang oras ang biyahe nito para makauwi sa bahay. Ganoon ang naging routine nito at wala siyang narinig na reklamo mula kay  Hanz pero napansin iyon ng kanyang ama.
            Bago siya umalis ay kinausap siya ng kanyang Papa, her father gave his full blessing to Hanz through her. At bago pa siya makaalis ay niyakap siya nito at sinabihan siya, ‘Hindi ka na bata para mag-alala kami sa mga desisyon mo. Kung alam mong tama ay gawin mo, kung alam mong mali pero hindi mo maiwasang gawin ay nandito lang kami ng Mama mo para sumuporta sa iyo.” Alam niyang hindi na siya mag-iisa sa mga gagawin niya, may pamilya niya. Magkamali man siya ay alam niyang may tatama sa mga iyon o kaya naman ay kapag bumagsak siya ay alam niyang may sasalo sa kanya at iyon ay ang kanyang pamilya.
            “By the way Hanz, malapit ng matapos ang chapel ng subdivision. Maganda talaga ang location at ang structure doon, pwedeng-pwede ka ng magpakasal doon kapag natapos na dahil mukhang may balak din si Genesis na doon magpakasal.”
            “Really?” naalala niyang isa sa project ni Heart at ni Tatay Ben ang chapel na iyon, walang simbahan sa loob ng subdivision at kailangan nilang lumabas para magsimba. May malaking lote sa pagitan ng dalawang barangay at naisipan ng may-ari na i-donate iyon at gawin chapel. Si Hanz at si Genesis ang naging architect. “Sige, magbo-book na ako.” Sumulyap ito sa kanya. “Baka matagalan pero baka doon ako magpapakasal.”
            Kumunot ang noo niya dahil hindi siya nilulubayan ng tingin ng lalaki habang sinasabi ang mga salitang iyon.
            “Aba ay galingan mo kabayan at nang pumayag ng magpakasal sa iyo.”
            “Hindi pa nga ako sinasagot.” Napakamot nalang siya ng batok dahil kahit na gusto niyang magtatalon sa tuwa ay hindi pwede, ayaw niyang pangunahan ng saya ang mga bagay-bagay. There’s always a right time for everything.



<3 <3 <3
a/n: almost done na mga babies!

CTTO


TBC

0 (mga) komento:

Post a Comment

About Me

My photo
iamyourlovelywriter is a science teacher who loves to read, write, surf the net and EAT. She also loves to travel and just write anything under the sun that fancy her. English is not her first language, she's a Bisaya by heart and loves to write romance novels in Tagalog. Her favorite part of her updates are her A/N or Author's Note. So, her blog is more on an elongated version of her a/n, p.s, and pps.
 

The House of Ink Template by Ipietoon Cute Blog Design and Bukit Gambang